Η Μαρίλεια, μια γυναίκα που γνώρισε την Ελένη μας πριν από 17 χρόνια στην Αμερική – και δεν την ξανασυνάντησε ποτέ από τότε – πληροφορήθηκε τυχαία το χαμό της και έγραψε στη σελίδα της “EverydayMom” ένα κείμενο – αφιέρωμα, το οποίο ακολουθεί.
(Ευχαριστούμε όσους μας το προώθησαν).
*****
Ακολουθεί σεντόνι. Είμαι σε αρκετά μεγάλο σοκ για να κόψω-ράψω πολύ.
Την Ελένη τη γνώρισα το καλοκαίρι του 2008 στην Αμερική. Καμιά 25αριά κορίτσια απ’ την Ελλάδα ήμασταν, λίγο-πολύ όλες βρισκόμασταν με όλες στα μαθήματα, στο campus, στις κοινές εκδρομές και, φυσικά, όλες ήμασταν μαζί στην φοβερή τελετή αποφοίτησης / ημέρα αποχαιρετισμού που θα θυμάμαι όσο ζω. Για κάποιο λόγο, από όλα τα κορίτσια που ήμασταν εκεί, την Ελένη λίγο την ξεχώρισα αν και δεν κάναμε παρέα. Τα φοβερά πράσινα μάτια της (μήπως ήταν και μπλε, δε θυμάμαι πια), η ευγένειά της, το εξαιρετικό επίπεδό της ως φοιτήτρια, όλα την έκαναν να ξεχωρίζει.
Ακόμη και τώρα, 17 χρόνια μετά, και από τα τόσα κορίτσια που ήμασταν εκεί -Ελληνίδες, Αμερικανίδες, άλλων εθνικοτήτων που ήμασταν όλες στο ίδιο μεγάλο τμήμα, θυμάμαι σαν να ήταν τώρα τη στιγμή που ήμασταν δίπλα-δίπλα, την τελευταία μέρα, και μου έγραφε μία μικρή αφιέρωση στον φάκελο που μας έκανε δώρο το κολλέγιο. Θυμάμαι ακόμη και την αφιέρωση, τη θυμάμαι τη στιγμή που μου την έγραφε και κάθε φορά που τα κοιτάω όλα με νοσταλγία και ευχαριστώ τον Θεό που έζησα κάτι τόσο όμορφο, η εικόνα της να μου γράφει είναι στο μυαλό μου πεντακάθαρη.
Όσο ήμασταν εκεί, παρόλο που δεν ήμασταν στην ίδια πιο κλειστή παρέα, είχαμε μιλήσει κανά-δυο φορές και βρεθήκαμε να έχουμε πολλά κοινά, ίσως και γι’ αυτό την θυμάμαι ακόμη.
Ήμασταν συνομήλικες, είχε μόλις παντρευτεί ή ήταν να παντρευτεί σύντομα -δε θυμάμαι- όπως κι εγώ, και σκόπευε να ανοίξει το δικό της κέντρο ξένων γλωσσών όπως κι εγώ. Τα δικά μου επαγγελματικά σχέδια άλλαξαν με το που γύρισα στην Ελλάδα, εκείνη ήταν ένα βήμα μπροστά από εμένα ήδη και προχώρησε. Είχε βρει το όνομα του κέντρου της, μου το είχε πει και το είχα βρει πολύ έξυπνο. Είχε και διαδραστικούς. Τότε, το 2008, ήταν ελάχιστα τα φροντιστήρια / κέντρα ξένων γλωσσών που είχαν διαδραστικούς και μάλιστα το δικό της θα ήταν και το μοναδικό στην περιοχή της.
Τη θυμόμουν και την είχα ξεχωρίσει από τότε για την σιγουριά με την οποία είχε σχεδιάσει τη ζωή και το μέλλον της, για τις γνώσεις της και αυτή την ευγένεια που έβγαζε. Ή τελικά, την ξεχώρισα γιατί απ’ ό,τι φαίνεται τις Ελένες που συναντώ στη ζωή μου τις ξεχωρίζω λίγο παραπάνω γενικώς λες και επιβεβαιώνω κάθε φορά την ύπαρξη μιας μικρής, αδιόρατης, σχεδόν ανεξήγητης σύνδεσης που έχω με αυτό το όνομα.
Κάποιες φορές σε όλα αυτά τα χρόνια είχα δει Online το κέντρο της, τον όμορφο και καλαίσθητο χώρο που είχε δημιουργήσει, έβλεπα ότι «γινόταν δουλειά» και χαιρόμουν για εκείνη. Δεν είχαμε επαφές, δεν επιδίωξε καμία να κρατήσουμε επαφή, είπαμε δεν ήμασταν στην ίδια παρέα, παρά τα κοινά που είχαμε.
Χθες, αργά το βράδυ, όπως όλοι βλέπουμε παρόμοιες αναρτήσεις -είμαι σίγουρη- βγήκε στο feed μου το εξής «ανείπωτη θλίψη, έφυγε η Ελένη ξαφνικά» σ’ αυτό το κόκκινο φόντο που και να θες, έστω και στιγμιαία πέφτει το μάτι σου. Και μετά συνεχίζεις να σκρολάρεις προς τα κάτω γιατί έτσι όπως τα γράφουν κι αυτοί, είναι λες και αυτό το όνομα κάθε φορά που μας γεμίζει «ανείπωτη θλίψη» δεν έχει έναν άνθρωπο από πίσω. «Όλα για τα κλικ» σκέφτεσαι, αφού πρέπει να μπεις στη σελίδα για να δεις σε ποιον αναφέρεται η είδηση και δε συνδέεις το όνομα με άνθρωπο που κάποιοι έχουν οικογένεια, φίλο, γείτονα, συνάδελφο, πρώην συμφοιτητή.
Είχε και φωτογραφία χθες όμως, και είδα μια πανέμορφη γυναίκα που στην αρχή προσπέρασα. Συγκράτησα ότι ήταν 45, αλλά δεν έδωσα σημασία. Μετά, καθώς σκρόλαρα προς τα κάτω, κάτι μου κλώτσησε και γύρισα πίσω. Ξαναείδα τη φωτογραφία. Άρχισα λίγο να θυμάμαι και να συνδυάζω εικόνες που είχα στο μυαλό μου από το μακρινό 2008 με τη φωτογραφία που είχα μπροστά μου. Θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή της αφιέρωσης. Θυμήθηκα τα μάτια και το χαμόγελο.
Γ#$^^@#ο όχι…Μπαίνω και διαβάζω και το άρθρο αναπαράγει ένα συγκλονιστικό, γεμάτο πόνο αλλά και αξιοπρέπεια μήνυμα του συζύγου της που ενημερώνει στη σελίδα του για τον χαμό της. Αναφέρεται το Κέντρο της.
Γ%^&(^$# ΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙ!!!!!!!!
ΌΧΙ!!!!!
Το όνομα του κέντρου το ήξερα από τον πρώτο καιρό, προτού ακόμη ανοίξει!
Ξανακοιτάω τη φωτογραφία.
Ψάχνω στη σελίδα της να βρω κάτι. 45 χρονών γ$%#&, πώς έφυγε ξαφνικά μια τόσο νέα γυναίκα, με τέτοια μάτια και τέτοιο χαμόγελο;
Από τα σχόλια καταλαβαίνω ότι τα τελευταία χρόνια πάλευε με το θεριό. Κι αν όχι με το γνωστό θεριό, με κάποιο θεριό τέλος πάντων που ήταν αρκετά δυνατό για να τη στερήσει από τον άντρα της και τις κόρες της.
Είδα φωτογραφίες από τις κόρες της και η μεγάλη έχει πάνω-κάτω την ίδια ηλικία με την Νεφέλη.
Εφηβεία, κορίτσι, χωρίς μαμά. Πιο μικρό κορίτσι, χωρίς μαμά.
Ορφανεύεις όταν χάνεις τη μάνα σου λένε και ως παιδί που έχω χάσει τον μπαμπά μου στα 22 δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο.
Δεν αντέχω στη σκέψη ότι μπορεί κάτι να μου συμβεί και να μείνουν τα παιδιά μου χωρίς μαμά. Είμαι σίγουρη πως και η Ελένη το ίδιο σκεφτόταν, και όσο πάλευε να κρατηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο η έννοια της θα ήταν τα παιδιά της.
Η Ελένη όμως έφυγε και αυτό το τίμημα του να μεγαλώνεις Γ^&*$# και να μετράς απώλειες είναι τρομερό.
Όχι, δεν ήμασταν φίλες, δεν κάναμε παρέα, δεν είχαμε μιλήσει από τότε. Εκείνο όμως το διάστημα στην Αμερική που περάσαμε μαζί, μοιραστήκαμε όνειρα, στιγμές, γέλια.
Αυτό το μικρό κείμενο είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής γιατί κι ας μην είχαμε επαφές, είμαι σοκαρισμένη και δεν μπορώ να πιστέψω πως έφυγε κι ας φεύγουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά.
Όταν σκεφτόμουν πώς θα περάσω το πρωινό μου, στην ησυχία του παραλιακού χωριού που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή, δε θα φανταζόμουν ποτέ πώς θα εξελισσόταν γι’ αυτό να ζούμε Γ%^&$, να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Να την γευόμαστε. Και να είμαστε καλοί άνθρωποι, να κάνουμε το καλό, να σκεφτόμαστε όμορφα για τους άλλους, να αφήσουμε ένα λιθαράκι πίσω μας που θα κάνει τον κόσμο καλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκαμε γιατί ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα τον αφήσουμε, και ως άνθρωπος που πιστεύω στον Θεό θα πω πως δεν ξέρουμε και πού θα πάμε μετά.
Για σένα, Ελένη. Εύχομαι να πηγαίνεις σε Εκείνον και να μην υποφέρεις πια. Με στεναχωρεί αφάνταστα που θα γράφω και το δικό σου όνομα πια στη μακριά λίστα που ήδη έχω, που θα σε μνημονεύω στο κεράκι μου, αλλά θα το κάνω και είναι το ελάχιστο που μπορώ.
Καλή αντάμωση.
Μαρίλεια
[Στη φωτογραφία η Ελένη, σε μια από τις εκδρομές τότε, στην Αμερική]
